Journey To თვალის ახელა, ბედნიერება

იმ მომენტში, როცა, ჩემმა საუკეთესო მეგობართაგანმა იტალიაში სამოგზაუროდ იტალიაშივე შეხვედრა შემომთავაზა, სიხარულმა თავში მოტკაცუნე კოცონი დაანთო და იმედმა მისი მუდმივი „შეკეთება“ იკისრა. დიდი ხნის მანძილზე მხოლოდ „სკაიპში“ ნანახ მეგობართან შეხვედრა და ისიც უნახავად შეყვარებულ...

მე, ტრამვაი, ჟუავო, ატლანტის ოკეანე და პუტკუნა თოლიები

მაშინ, როცა გული ყველაზე მეტად  ითხოვდა ცვლილებებს, ჩემი ყველაზე გაბედული მოგზაურობა დაიწყო. თვითმფრინავი აფრინდა თუ არა, მსოფლიოს კიდევ ერთი ბედნიერი ადამიანი შეემატა. ადამიანი, რომელიც არასდროს ყოფილა საზღვარგარეთ, ევროპის უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარე სახელმწიფოში ამოყოფს...

ღამურები, სტალაგმიტები, სერფინგი, ველური პლაჟი და რჩევები

როდესაც კლდის მწვერვალზე დგახართ, გადახტით იმისათვის, რომ იფრინოთ და არა ვარდნა განიცადოთ.   სპელეოლოგია. არაბიდა, 2017   როგორც ჟუავომ თქვა: “We are going to go to the darkness“. თურმე მღვიმეებში ჩასვლასაც თავისი წესები გააჩნია....

თბილისი – სიონი- დუშეთი; ანუ მე, ოლიმპიელი სპორტსმენები და მწვრთნელები

ოთხშაბათია.. ჩემი დასვენების დღე. . . დასვენების, პირობითად, თორმე ისე, საქმეები დღეს რომ მაქვს მოსასწრები, ისე – იშვიათად. მიმართლებს-თქო, ხშირად ვამბობ, ახლაც ასეა, ორი ოლიმპიელი სპორტსმენის ინტერვიუ უნდა მოვამზადო ერთი ძალიან კარგი ჟურნალისთვის.  რედაქტორს...

აღმოაჩინე!

თიკომ, ჩემმა მოგზაურ_მეგობარმა კონკურსის შესახებ შემატყობინა და, აბა, შენ იციო! დავფიქრდი! ამ ფიქრს კარგა შორს გავყევი, რამდენი რამ მქონია გასახსენებელ_გასაზიარებელი, არადა, სულ რამდენიმე წელია, რც ჩემს გარდერობში ზურგჩანთა და სპორტული ფეხსაცმელი  გაჩნდა. ვცდილობ, არ...

გუდამაყარი.სულის სიმშვიდე

როდესაც პირველად დავადექი გუდამაყრის გზას,მასზე არაფერი ვიცოდი, სახელის გარდა.თუმცა ისეთი სახელწოდება ჰქონდა ნამდვილად ლამაზი და განსხვავებული ადგილი უნდა ყოფილიყო.ნებისმიერი ახალი ადგილის ნახვის მოლოდინი დიდი სიხარულით მავსებს.ვფიქრობდი იქ რა დამხვდებოდა,რას აღმოვაჩენდი,რა იქნებოდა ჩემთვის საინტერესო და...

მე ვიმოგზაურე პარიზში !

„ჩამოვჯექი“ …  ველოდები, როდის შემცირდება ჩემ წინ მგზავრთა რაოდენობა და ჩავაბარებ ბარგს, გავივლი რეგისტრაციას და მეორე სართულზე ავალ, მოლოდინის ზონაში. ეს დროც დადგა… ამასობაში, ერთი საათი გავიდა. ახლა ღამის 2 საათია და ჩემი ფრენა...

თეატრიდან რეალობაში

ხუთი წლის ვიყავი როცა ჩემმა მშობლებმა თეატრში  სპექტაკლ ‘’ვენეციელ  ვაჭარზე’’ წამიყვანეს და მას შემდგე ეს ქალაქი  და ყველაფერი რაც იტალიასთანაა დაკავშირებული ჩემი ინტერესის ობიექტი გახდა, წლების განმავლობაში ვოცნებობდი ამ ქვეყანაში მოგზაურობაზე  და ყველანაირ ინფორმაციას...

ზამთარია

ზამთარი მიყვარს–მეთქი რომ ვთქვა, არავინ დამიჯერებს. საკუთარ თავს თვითონაც არ დავუჯერებ. სითბოსა და მშვიდი ამინდის მოყვარული ვარ. მშვიდი წვიმაც მიყვარს და თოვლიც, ქარის გარეშე. ჰო, ზამთარი არ მიყვარს–მეთქი ვამბობ, მაგრამ აქვე იმასაც ვიტყვი რომ...

სულ სხვა ცხოვრება

17 დეკემბერია. დილის 7 საათი. ქალაქის ჰაერს ნაჩვევ ფილტვებს მთის ჟანგბადით ხარბად ვავსებთ, ვფხიზლდებით, არაგვის მეორე ნაპირზე გადავდივართ. წინ გვიდაქეა,  დაცარიელებული სოფელი – 3 ოჯახით, მხოლოდ 3 საკვამურბოლიანი  სახლით. სუსხია.. ავტომანქანის გაყინულ მინებზე გაურკვეველი,...